Column Jules Faber: ‘Historisch’

Het is niet zo netjes om een gesprek af te luisteren. Maar toch leg ik mijn oor regelmatig te luisteren. In mijn kindertijd kreeg ik wel eens te horen: ‘Zit je weer mee te luisteren, met de grote mensen.’ Maar laat ik het zo zeggen, ik hoor alles wat er om mij heen gebeurt.

Zo ook die keer toen ik met mijn kleinzoon naar de speeltuin in het park was geweest. Ik ging op de bank naast twee vrouwen zitten, die samen gezellig zaten te kletsen. Het gesprek ging als volgt: “Ach weet je, sommige mensen hebben groene vingers, maar daar hoor ik waarschijnlijk niet bij. Planten die ik koop verwelken na enige tijd en gaan dood. Oké, ik moet je ook eerlijk bekennen, dat ik ze wel eens te laat of zelfs vergeet water te geven. Toch kan ik de verleiding om een nieuwe plant te kopen, maar moeilijk weerstaan. Ik vergeet weleens dat ik eigenlijk niet met planten om kan gaan. Met het gevolg dat ik toch weer een bloeiend slachtoffer mee naar huis neem. Zo wilde ik onlangs in de bloemenzaak een mooie Dieffenbachia kopen en zette hem op de toonbank. Plots voelde ik een hand op mijn schouder en hoorde ik mijn man in mijn oor fluisteren ‘Laat hem leven, schat’. Ik heb de Dieffenbachia toen, mede omdat mijn man mij daarna een por in mijn zij gaf, maar laten staan.’

“Opa, wil je de schommel duwen”, hoorde ik mijn kleinzoon roepen. Nadat ik de schommel in beweging had gebracht en terugliep naar de bank, passeerden mij een moeder en dochter en ik hoorde het meisje tegen haar moeder zeggen: “Kunnen we niet in een duurder huis gaan wonen.” De moeder keek haar dochter aan en zei met een glimlach: “Dat gaan we ook doen, want volgende maand krijgen we weer een huurverhoging.” Ik ging weer op mijn oude plekje op de bank zitten en hoorde de twee vrouwen naast mij tegen elkaar zegen: “Mijn man en ik hadden een hele discussie, hoe we onze baby zouden noemen. Hij wilde haar Anne noemen en ik wilde haar Lieke noemen.” En hoe heet de kleine nu, vroeg de andere vrouw. “Peter”, antwoordde ze: “Het was een jongen.”

“Ach je kent dat wel”, vervolgde de vrouw: “Als we een woordenwisseling hebben, dan wordt mijn man nogal historisch.” De andere vrouw keek bedenkelijk en zei: “Bedoel je niet hysterisch.” “Nee hoor, ik bedoel toch echt historisch. Want mijn man herinnert zich tijdens de woordenwisseling, elk wissewasje en elk detail van de fouten die ik ooit in onze relatie heb gemaakt. Hij weet zelfs de exacte datum en het precieze tijdstip van de gebeurtenis.” “Nou”, zei de vrouw naast haar: “Mijn man is juist meer op de toekomst gericht. Hij stelt alles uit tot morgen.”

Jules Faber