Column Jules Faber: Kamerplantenhotel

Mijn tante is begonnen met een kamerplantenhotel, of zoals ze het zelf zo mooi kan zeggen “een plantenasiel”. Speciaal voor mensen die onbezorgd op vakantie willen gaan en hun familie niet willen opzadelen met het water geven van de kamerplanten.

Zo fanatiek als mijn tante is, heeft ze een advertentie laten plaatsen in de regionale krant. Met de volgende tekst: ‘Wilt u geen stress voor vertrek van uw zomer- of wintervakantie en wilt u geen zorgen hebben over wie uw kamerplanten moet verzorgen. Ik vertroetel en verwen uw kamerplanten en voorzie ze, na overleg, eventueel van nieuwe potgrond. Zodat ze na terugkomst van uw vakantie, weer helemaal opgefleurd zijn tot uw volgende vakantie. Het is tevens het opvangadres voor mensen die tijdens hun vakantie niet hun kamerplanten willen stallen bij de familie of bij hun collega’s op kantoor. Ook afgedankte kamerplanten, of de kamerplanten die niet meer zo leuk bij uw interieur passen, kunt u bij mij brengen. Daar zoek ik een nieuwe onderkomen voor. Zelfs als uw (schoon)moeder gaat verhuizen naar een verzorgingstehuis en niet al haar plantjes mee kan nemen, dan kunt u ze bij mij brengen. Daarnaast vang ik ook dakloze kamerplanten op, die anders langs de weg of in de kliko zouden belanden. Dus kunt u of wilt u niet meer voor de kamerplanten zorgen, dan is het kamerplantenhotel ook het adres voor al uw afgedankte kamerplanten.’

Tot zover de advertentie. Persoonlijk vond ik de advertentie aan de lange kant. Maar mijn tante dacht daar toch duidelijk anders over. Want ze had naar aanleiding van haar advertentie toch behoorlijk wat reacties gekregen. Naast de logeerkamerplanten, heeft ze ook veel adoptieplanten gekregen. Haar huis is ondertussen verandert in een groene oase en het verzorgen is een heuse dagtaak voor haar geworden. Inmiddels zijn haar vingers, zoals ze dat zelf zo mooi kan zeggen, “behoorlijk groen geworden”. Daardoor kost het haar als adoptieouder wel veel tijd. “Wil je voortaan als je weer op de koffie komt, eerst even bellen of het uitkomt, jongen”, zei ze laatst. “Doe ik tante, dan zal ik gelijk bij de volgende keer een grote zak potgrond voor u meebrengen, dan hoeft u niet zo te sjouwen”, was mijn antwoord. “Dat is lief van je jongen, maar nu moet ik weer aan de slag met de kamerplanten.”

Voor haar ‘groene vinger tijd’ was ze al bezig met hergebruik en recycling. Een goede vriendin van haar heeft haar ooit aangestoken. Die vriendin was wel heel erg geobsedeerd door hergebruik, tot in het extreme toe. Zij heeft wel eens tegen mijn tante gezegd dat haar voorkeur, nu ze weer singel was, toch uitging naar een man die al eens getrouwd is geweest. Maar dat ‘hergebruik’ vond mijn tante toch wel iets te ver gaan...

Jules Faber