Column Jules Faber: Amerikaanse jack

Niet alle mensen gaan met plezier naar een reünie. Maar ik hou van reünies. Dat komt omdat ik nogal nieuwsgierig ben aangelegd. Ondanks dat ik mij - net zoals de meeste anderen in het begin - geen houding weet aan te meten.

Ik kijk en observeer en vraag mij dan af of hij toen ook al rood haar had en vond ik dat meisje toen wel of niet leuk. En wat is er geworden van het populairste meisje van de klas. Maar het leukst vind ik toch wel die oude klassenverhalen, die beleef je dan nog een keer. Zo ook dat verhaal dat ik een Amerikaanse jack kocht die de Amerikaanse spoorwegwerkers ook droegen.
Dat was toen in die tijd een gewild modieus item. Nadat ik het Amerikaanse jack had afgerekend, liep ik met een big smile de winkel uit. Maar de volgende dag heb ik hem weer teruggebracht. Op de vraag van de verkoper waarom ik hem weer terugbracht, antwoordde ik: “Mijn meisje vindt hem niet mooi.” Een week later stapte ik de modezaak weer binnen en tot mijn grote opluchting hadden ze nog een Amerikaanse jack in mijn maat. Ik legde het jack op de toonbank. De verkoper keek mij aan en herkende mij nog van de vorige keer en vroeg aan mij: “Is je meisje van gedachte veranderd.” “Nee”, antwoordde ik hem lachend: “Ik heb een ander meisje.”

Trouwens, alles wat toen uit Amerika kwam was hot. Maar ook toen al vond ik Amerika een raar land. Want als ze een president moeten kiezen, bestaat de keuze uit slechts twee kandidaten. Maar als ze een Miss Amerika moeten kiezen, hebben ze er wel vijftig. Donald Trump zei onlangs in een speech: “Ik weet niet wat verliezen is. Dat heb ik vrijwel nog nooit meegemaakt.” En hij beweert dat hij hooggevoelig is. Maar ik heb altijd gedacht dat hooggevoelige personen meer respect hebben voor andere personen of andersdenkenden. Daardoor hebben ze meer overzicht en meer inzicht en ze handelen daar dan ook naar. Maar dat is duidelijk niet het geval bij Donald Trump. Ooit heeft een politicus gezegd: “We weten dat je niet alle mensen voortdurend voor de gek kunt houden. Maar een kleine hoeveelheid eens in de vier jaar is voldoende...”

Maar genoeg over de politiek. Laten we teruggaan naar de reünie. Een van mijn klasgenoten maakte mij er op attent dat het labeltje van mijn t-shirt uit mijn kraag hing. “Dat weet ik”, zei ik heel laconiek. Toen ik twee weken later nog steeds met mijn label uit mijn T-Shirt rondliep, kwam hij weer naar mij toe en zei: “Zal ik het labeltje toch naar binnen doen?” Waarop ik antwoordde: “Dat doen de meisjes wel.”

Jules Faber